MoestuinTechnieken

Pimientos de Padrón, de riskante pepertjes uit Galicië

Zoals ik wellicht al eerder heb verteld, kom ik graag en vaak in Spanje. Iets dat je alleen in Spanje op je bord krijgt, zijn de zogenaamde ʻpimientos de Padrónʼ. Dit zijn kleine, groene pepertjes die een kruising lijken tussen een mini puntpaprika en een chilipeper. In Nederland zijn ze niet te koop, alleen de zaden kom je zo nu en dan op internet tegen. ik kocht ze in Spanje en ga dit jaar mijn eigen Padrón pepers telen.

Enkele jaren geleden lagen ze voor het eerst voor mijn neus naast een mooi gegrild stuk vlees. De pimientos de Padrón worden in hun totaliteit gebakken in een pan met olijfolie tot ze rimpelig en gaar zijn. Vervolgens worden ze bestrooid met zoutvlokken. Je eet ze ook compleet op, alleen het steeltje mag je laten liggen.

“Pimientos de Padrón. Unos pican, otros no.”

De grap van deze pimientos is, dat je aan de buitenkant op geen enkele manier kunt herleiden of ze scherp zijn, of juist niet. Dat weet je pas wanneer je ze in je mond hebt. Het is dus een soort Russische roulette op zʼn Spaans. Want wanneer je een pittige te pakken hebt, dan merk je het wel.

In Nederlandse zadenshops op internet kun je soms de zaden voor deze peperfamilie kopen. Bij de groenteboer ben ik ze nog nooit tegengekomen.

De herkomst van deze pepertjes ligt daadwerkelijk in het plaatsje Padrón in de Spaanse regio Galicië, gelegen in het noord-westen van het land. De pimientos de Padrón groeien daar met name aan de oevers van de rivier Ulla en worden geteeld in kassen.

De pimientos de Padrón maken deel uit van exact dezelfde peper- en paprikafamilie die wij in Nederland wél kennen en zelf telen, te weten: Capsicum annuum. Daarom ga ik er van uit dat dit ook de juiste maand is om de planten binnen en verwarmd voor te zaaien. Ik ga ze opkweken in een kweekbak, verpotten en uiteindelijk uitplanten in mijn kas wanneer ze groot en sterk genoeg zijn. De behandeling van deze plantjes moet gelijk zijn aan die van mijn chilipepers en paprikaʼs.

Pittigheid

Je kunt aan de pimientos de Padrón dus niet zien of ze pittig zijn. Zowel de buitenkant als de binnenkant van elk pepertje is identiek, terwijl de ene flink scherp kan zijn en de andere juist totaal niet. Nu schijnt de pittigheid samen te hangen met de behandeling van de plant. Om specifiek te zijn: het gaat om de manier waarop je de pepers water geeft. Wanneer je de plant alleen water geeft bij de wortels, krijg je alleen milde pepers. Wanneer je de hele plant besproeit, worden er veel meer pimientos pittig. Een pakje pepers dat je bij de Spaanse groenteboer haalt, bestaat gemiddeld uit zo’n tien tot vijftien procent pittige pepers, de rest is mild van smaak.

Zoals je natuurlijk begrijpt, vraagt dit om een experiment. Ik ga de pepers uiteindelijk uitplanten in mijn kas en onderverdelen in twee groepen die op verschillende manieren water krijgen.

Uiteindelijk hoop ik in de zomermaanden van dit jaar te beschikken over een enorme hoeveelheid pimientos de Padrón. Want er gaat weinig beter bij een mooie gegrilde steak dan deze eigenwijze, groene pepertjes. Ik hou je op de hoogte!

Een foodie bij uitstek. een voorvechter van authentieke smaken en technieken. Hij heeft een enorme moestuin, fermenteert, weckt , droogt, kookt en bakt alles zelf. Hij gaat op zoek naar de oorsprong van gerechten en ingredienten en kookt het liefst buiten.

 107 Posts 26 Comments 78739 Views

3 comments

  1. Auke

    Hoever zijn de pepertjes. Ben erg benieuwd

    1. Jelmer

      De pepertjes zijn uitstekend gegaan, maar uiteindelijk bleken ze ontzettend pittig te zijn. Grote teleurstelling dus. Maar inmiddels een tweede plan gemaakt en ze nu ingemaakt om te serveren bij Mexicaanse maaltijden.

  2. Bernard

    Hallo peperliefhebbers,

    Ik heb een partijtje pimientos de padron thuis en het valt mij op dat de zaadlijstjes binnenin, bruin verkleurd zijn. Niet fris blank. Hoe komt dat? Zijn ze niet vers genoeg?

    vr.gr. Bernard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *