Moestuin

De mysterieuze ñora

Als trouwe lezer weet je misschien dat ik een paar weken geleden in Spanje was. Al veel vaker haalde ik daar een enorm stuk inspiratie vandaan voor mijn moestuin, recepten en blogs. Net toen ik dacht dat ik in Spanje en de Spaanse keuken het meest wel kende en had gezien, kwam ik een ñora tegen. Een soort combinatie van een peper en een paprika. Deze groente wordt eigenlijk nooit vers gegeten, maar altijd gedroogd. Natuurlijk nam ik er een paar mee naar huis en zelfs de zaadjes nam ik mee om komend jaar mijn eigen ñora’s te kweken. Maar wat is dat nou eigenlijk voor groente?

Toen ik op zoek ging naar de herkomst van de ñora, was ik tamelijk met stomheid geslagen. We gebruiken ‘m namelijk allemaal best vaak zonder dat we het überhaupt in de gaten hebben. Gerookt paprikapoeder wordt namelijk gemaakt van ñora’s en helemaal niet van paprika’s. Ik heb het hier overigens over het echte Spaanse paprikapoeder (pimentón) en dan de meestgebruikte, milde of zoete variant (dulce). Paprikapoeder wordt ook in een pittige variant gemaakt (picante), maar daarvoor worden andere pepers gebruikt. Ik heb zelf eens geprobeerd om paprikapoeder te maken van echte paprika’s en kwam erachter dat je daar een totaal andere smaak mee krijgt. Nu ik het verhaal van de ñora’s heb ontdekt, snap ik dat ineens heel goed.

Herkomst

In het Latijn is de ñora gewoon directe familie (capsicum annuum van pepers en paprika’s zoals wij die hier ook kennen. Van origine komt de ñora uit Zuid-Amerika. Het pepertje werd in 1493 mee naar Spanje genomen door Columbus, op de terugreis van zijn ontdekking van Amerika. De ñora’s die hij mee nam, gaf hij aan de monniken van het klooster in Yuste. Die monniken gaven de pepers op hun beurt weer aan het klooster van La ñora in Murcia. Daar werden de zaadjes van de pepers geplant in de groentetuin en sindsdien worden de ñora’s gebruikt als smaakmaker in de Spaanse keuken.

Het klooster van La ñora, Murcia

Het is overigens een ontzettend bepalend pepertje, want chorizo krijgt zijn kleur en een heel groot deel van z’n smaak door de ñora. Daarnaast is er een enorme hoeveelheid aan Spaanse levensmiddelen en gerechten die hun smaak en kleur te danken hebben aan deze pepertjes.

Nu heb ik dus twee verse ñora’s meegenomen uit Spanje. Ik plukte ze zelf van de plant in een Spaanse moestuin en heb ze momenteel in mijn keuken liggen om ze te laten drogen. Ook heb ik zaadjes meegekregen om mijn eigen ñora’s te kunnen kweken in de kas. Omdat ze deel uit maken van de peper- en paprikafamilie, ga ik ze op dezelfde manier behandelen. Dat wil zeggen, zaaien in december, in een kweekbak op een warme plek.

Mocht het allemaal lukken en goed uitpakken, dan schrijf ik volgend jaar een blog over hoe je écht paprikapoeder maakt.

Een foodie bij uitstek. een voorvechter van authentieke smaken en technieken. Hij heeft een enorme moestuin, fermenteert, weckt , droogt, kookt en bakt alles zelf. Hij gaat op zoek naar de oorsprong van gerechten en ingredienten en kookt het liefst buiten.

 107 Posts 26 Comments 78698 Views

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *